Eén blauwe plek bij haar zou de handboeien betekenen voor mij

Gendergeweld staat voor stoute mannen en zwakke vrouwen. Niet omgekeerd. Toch is de dader in een op de vier gevallen een vrouw. De Standaard, magazine dS Weekblad sprak met drie ‘battered men’. ‘Ik kon haar zo de hoek in slaan. Maar wat dan?’

Hij zit aan een tafeltje achteraan in een parkcafé in Sint-Niklaas. Een al wat kalende en opvallend rustige mens. We hebben een laatste afspraak om nog wat details door te nemen. Hoeveel medische attesten hij precies liet maken. Hoe dat in zijn werk gaat wanneer een man verkracht wordt. Hoe hij zich vandaag voelt, nu zijn beproeving achter de rug is, maar zowel hem als zijn dochters een lange weg van herstel wacht. En of hij zeker weet dat hij zijn verhaal wil vertellen, onder eigen naam en met foto erbij. Hij knikt. ‘Ik doe dit voor de maatschappij’, zegt hij. Voor die andere mannen die meemaken wat hem is overkomen. Eén heeft hem eens gemaild, en hij heeft geantwoord, maar daar bleef het bij. Zo gaat dat bij mannen: ze praten moeilijk over vernederingen, en wat is er meer vernederend dan een man die door zijn vrouw is afgetuigd? Het wordt vaak niet eens ernstig genomen, laat staan geloofd.

Cijfers
Bij aangiftes van psychisch partnergeweld is een op de drie verdachten in België een vrouw. Een onderzoek in 2010 van het Instituut voor gelijkheid van vrouwen en mannen (IGVM) raamde het aantal mannen dat geconfronteerd wordt met grensoverschrijdend gedrag door de (ex-)partner op 10 procent (tegenover 15 procent vrouwen). In Nederland circuleert een cijfer van 40 procent mannelijke slachtoffers van huiselijk geweld.

Mannenopvang in Nederland
De Nederlandse opvang van ‘battered men’ staat verder. Adrie Vermeulen werkt bij de organisatie Moviera al tien jaar met slachtoffers van huiselijk geweld. Mannen zijn vooral slachtoffer van psychisch geweld, bevestigt hij, maar ook economische manipulatie – de man verdient, de vrouw beheert – en seksueel misbruik – ze solfert hem een kind op om hem te houden – komen geregeld voor. ‘Toch komen mannen niet snel langs. Het duurt vier tot zeven jaar voor ze zich melden. Ze zijn beschaamd, want een man hoort niet over zich heen te laten lopen. En bang dat ze zelf als dader gebrandmerkt zullen worden. Maar wat als je als man de problemen liever harmonieus oplost? Dan zit je klem.’

Mannenemancipatie
‘Mannen moeten vaak extreem strijden en lijden om contact te mogen houden met de kinderen’, zegt Adrie Vermeulen. ‘Ik begeleid nu een man die al twee jaar zijn kinderen moet missen. Op de rechtbank klapt hij emotioneel uit de biecht, en krijgt dan te horen dat dát niet kan. Dat zijn kinderen daarom bang zijn voor hem.’ Hij wikt zijn woorden: ‘Er is veel goeds aan #MeToo, maar de media hebben mannen toen neergezet als machtswellustelingen. Als ik dat bekijk vanuit de mannen met wie ik werk, die geconfronteerd worden met huiselijk geweld, dan is de mannenemancipatie voor hen tien jaar terug gezet. De media hebben een beeld van de man gefixeerd dat ook het feminisme in stand wil houden.’

Lees het volledige artikel

Terug naar nieuwsoverzicht